Translate

Language ▾

Αναζήτηση

Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

Το τηλέφωνό σου πρόκειται να πάψει να είναι δικό σου.

 Το Android θα γίνει μία κλειστή πλατφόρμα

142 η 17 ώ 5 λ 14 δ
Διαβάστε την ανοιχτή επιστολή μας κατά του προγράμματος επαλήθευσης προγραμματιστών Android

Διατηρήστε το Android ανοιχτό

English | Français | Español | Català | Italiano | Português | Deutsch | Dansk | Suomi | Nederlands | Polski | Čeština | Slovenčina | Ελληνικά | Русский | Українська | Magyar | Български | Беларуская | Türkçe | Қазақша | עברית | العربية | فارسی | Tiếng Việt | ไทย | Indonesia | Tagalog | বাংলা | हिंदी | 简体中文 | 正體中文 | 日本語 | 한국어


Τον Αύγουστο του 2025, η Google ανακοίνωσε ↗ ότι από τον Σεπτέμβριο του 2026, δεν θα είναι πια δυνατή η ανάπτυξη εφαρμογών για την πλατφόρμα Android χωρίς να γίνει πρώτα η εγγραφή του προγραμματιστή κεντρικά στην Google. Αυτή η εγγραφή θα περιλαμβάνει:

  • Την πληρωμή ενός τέλους στην Google.
  • Την αποδοχή των Όρων και Προϋποθέσεων της Google.
  • Την παροχή κυβερνητικής ταυτότητας.
  • Το ανέβασμα στοιχείων για το ιδιωτικό κλειδί του προγραμματιστή.
  • Την παράθεση όλων των τρέχοντων και μελλοντικών αναγνωριστικών εφαρμογών.

Αν ένας προγραμματιστής δεν συμμορφωθεί, οι εφαρμογές του μπλοκάρονται αθόρυβα σε όλες τις συσκευές Android παγκοσμίως.

Τι σημαίνει αυτό για τα δικαιώματά σου

➤ Εσύ, ο καταναλωτής, αγόρασες την συσκευή Android σου πιστεύοντας στην υπόσχεση της Google ότι η πλατφόρμα αποτελούσε μία ανοιχτή υπολογιστική πλατφόρμα, και ότι θα μπορούσες να τρέξεις οποιοδήποτε λογισμικό επέλεγες σε αυτήν. Αντιθέτως, από τον Σεπτέμβριο του 2026, η Google θα αναγκάσει το λειτουργικό σύστημά σου να δεχθεί μία ενημέρωση χωρίς την συναίνεσή σου, η οποία σου αφαιρεί αυτό το δικαίωμα αμετάκλητα και σε αφήνει στο έλεος της κρίσης της όσον αφορά το λογισμικό που επιτρέπεται να εμπιστεύεσαι.

➤ Εσύ, ο δημιουργός, δεν μπορείς πλέον να αναπτύξεις μία εφαρμογή και να την διαμοιραστείς απευθείας με τους φίλους, την οικογένεια, και την κοινότητα χωρίς πρώτα να πάρεις την έγκριση της Google. Η υπόσχεση του Android — και ένα εμπορικό πλεονέκτημα που έχει χρησιμοποιήσει για την διάκρισή του από το iPhone — ήταν πάντα ότι είναι “ανοιχτό”. Αλλά η Google ξεκάθαρα νιώθει πως έχει αρκετό έλεγχο στο οικοσύστημα του Android, ώστε να μπορεί πλέον να εγκαταλείψει αυτήν την αρχή με προκατάληψη κι ασυδοσία.

➤ Εσύ, η πολιτεία, παραχωρείς τα δικαιώματα των πολιτών σου και την ίδια σου την ψηφιακή κυριαρχία σε μία εταιρία με ένα ιστορικό ρεκόρ συμβιβασμού με τις εξωδικαστικές απαιτήσεις των απολυταρχικών καθεστώτων για να αφαιρέσουν πλήρως νόμιμες εφαρμογές που τυχαίνει να αντιπαθούν. Το λογισμικό που είναι κρίσιμο στην λειτουργία των επιχειρήσεων και κυβερνήσεών σου θα είναι στο έλεος των αδιαφανών ιδιοτροπιών μιας μακρινής κι ανεύθυνης εταιρίας.

Ενημέρωση: Η Google δεν έχει «υποχωρήσει» από την επαλήθευση προγραμματιστών

Σε αντίθεση με μια ασαφή αναφορά ↗ σε μια πιθανή «προχωρημένη ροή» που ενδέχεται τελικά να επιτρέψει σε «έμπειρους χρήστες να αποδεχτούν τους κινδύνους εγκατάστασης λογισμικού που δεν είναι επαληθευμένο», η περιγραφή του προγράμματος ↗ της Google εξακολουθεί να δηλώνει ξεκάθαρα ότι:

Από τον Σεπτέμβριο του 2026, το Android θα απαιτεί όλες οι εφαρμογές να είναι εγγεγραμμένες από επαληθευμένους προγραμματιστές προκειμένου να εγκατασταθούν σε πιστοποιημένες συσκευές Android

Μέχρι να παρουσιάσουν αποδείξεις ότι θα είναι δυνατόν να παρακαμφθεί η διαδικασία επαλήθευσης χωρίς αδικαιολόγητα εμπόδια, πρέπει να πιστεύουμε αυτό που αναφέρεται στην επίσημη σελίδα τους: ότι όλες οι εφαρμογές από μη εγγεγραμμένους προγραμματιστές θα αποκλείονται μόλις η απαγόρευσή τους τεθεί σε ισχύ.

Πώς μπορείς να βοηθήσεις

Προγραμματιστές: Αντισταθείτε κι αρνηθείτε

Αν είσαι προγραμματιστής εφαρμογών, μην εγγραφείς στο πρόγραμμα πρώιμης πρόσβασης ή κάνεις επαλήθευση ταυτότητας ή αποδεχθείς πρόσκληση στην Κονσόλα Προγραμματιστών του Android (Android Developer Console). Απάντα (ευγενικά) σε κάθε πρόσκληση με μια λίστα από τις ανησυχίες και τις αντιρρήσεις σου.

—— Μόνο με την συγκατάθεση των προγραμματιστών μπορεί το σχέδιο κατάληψής τους να επιτύχει. ——

Αποθάρρυνε συναδέλφους προγραμματιστές και οργανισμούς από την εγγραφή τους στο πρόγραμμα. Χρησιμοποίησε φόρουμ κοινότητας, κοινωνικά δίκτυα, και δημοσιεύσεις σε blog για να διαδώσεις το μήνυμα. Συμπερίλαβε την βιβλιοθήκη FreeDroidWarn ↗ στον κώδικά σου για να πληροφορήσεις τους χρήστες των εφαρμογών σου.

Αν είσαι υπάλληλος στην Google ή απλώς έχεις καλή συνείδηση κι έχεις επιπλέον πληροφορίες για το πρόγραμμα, περιλαμβάνοντας λεπτομέρειες της υλοποίησης ή παραπάνω αιτίες για την υλοποίηση αυτού, παρακαλώ επικοινωνήστε με το tips@keepandroidopen.org από μία συσκευή εκτός περιβάλλοντος εργασίας κι από έναν λογαριασμό email εκτός GMail. Η πληροφορίες σου θα διατηρηθούν με πλήρη εχεμύθεια.

Όλοι: Κάντε την φωνή σας να ακουστεί

Ιδιοκτήτες ιστοσελίδων: Δείξτε την υποστήριξη σας

Προσθέστε το banner αντίστροφης μέτρησης στον ιστότοπό σας με μόνο μια ετικέτα <script> - χωρίς εξαρτήσεις, 20 ενσωματωμένες μεταφράσεις, πλήρως προσαρμόσιμες.

Καταναλωτές: Επικοινωνήστε με τις εθνικές ρυθμιστικές αρχές

Οι ρυθμιστικές αρχές παγκοσμίως πραγματικά ενδιαφέρονται για τα μονοπώλια και τη συγκέντρωση της ισχύος στον τεχνολογικό τομέα, και θέλουν να πάρουν απόψεις απευθείας από άτομα που επηρεάζονται κι ανησυχούν για αυτά. Όταν επικοινωνείτε με τις αρχές απευθείας, πρέπει να είστε ευγενικοί και συγκεκριμένοι για τη ζημιά που πιστεύετε πως προκαλούν αυτές οι πολιτικές, και στους καταναλωτές αλλά και στον ανταγωνισμό.

Τα παράπονα είναι πιο αποτελεσματικά όταν έχουν γραφτεί από έναν κάτοικο της χώρας ή περιοχής, κι όταν το email είναι γραμμένο σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κυβερνώντος σώματος της περιοχής. Αιτηθείτε μία γραπτή αναγνώριση του παραπόνου, και λάβετε υπόψη σας ότι μπορείτε να στείλετε ό,τι απαντήσεις λάβετε στο victory@keepandroidopen.org ώστε να μπορούμε να τις επισημάνουμε και να τις αναφέρουμε.

Ηνωμένες Πολιτείες

Alabama
Alaska
Arizona
Arkansas
California
Colorado
Connecticut
Delaware
Florida
Georgia
Hawaii
Idaho
Illinois
Indiana
Iowa
Kansas
Kentucky
Louisiana
Maine
Maryland
Massachusetts
Michigan
Minnesota
Mississippi
Missouri
Montana
Nebraska
Nevada
New Hampshire
New Jersey
New Mexico
New York
North Carolina
North Dakota
Ohio
Oklahoma
Oregon
Pennsylvania
Rhode Island
South Carolina
South Dakota
Tennessee
Texas
Utah
Vermont
Virginia
Washington
West Virginia
Wisconsin
Wyoming

Ευρωπαϊκή Ένωση

Denmark
Τσεχία
Πολωνία
Lithuania
Hungary

Ηνωμένο Βασίλειο

Βραζιλία

  • Στείλτε e-mail: superintendencia@cade.gov.br
  • Επικοινωνήστε με την Procon (ανάλογα με την πολιτεία σας) και την Senacon ↗
  • Σημείωση: Η Βραζιλία προορίζεται να είναι μία από τις 4 αρχικές χώρες ↗ όπου η εγγραφή των προγραμματιστών θα επιβληθεί

Σιγκαπούρη

Ταϊλάνδη

Ινδονησία

Ελβετία

Αυστραλία

  • Στείλτε e-mail: international@accc.gov.au
  • Υποβάλετε μία αναφορά στην Αυστραλιακή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Καταναλωτών (ACCC) ↗
  • Στείλτε μία αίτηση στον Όμιλο Αυστραλών Καταναλωτών (CHOICE ↗). Ζητήστε τους να στείλουν μία καταγγελία στην Αυστραλιακή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Καταναλωτών (ACCC).
  • Επικοινωνήστε με το τοπικό Μέλος του Κοινοβουλίου ή τον Πολιτειακό Γερουσιαστή. Αν δεν ξέρετε το εκλογικό σώμα σας, μπορείτε να το βρείτε εδώ ↗, και μπορείτε να αναζητήσετε για τους Βουλευτές ή Γερουσιαστές σας εδώ ↗.

Aotearoa / New Zealand

Ιαπωνία

Νότια Κορέα

Ινδία

Καναδάς

Ταϊβάν

Hong Kong SAR

Τουρκία

Αργεντινή

Μεξικό

Φιλιππίνες

Πολωνία

Τσεχία

Ουκρανία

Ηπειρωτική Κίνα

  • Επικοινωνήστε με την Κρατική Διοίκηση Ρυθμίσεων Αγοράς (SAMR) ↗
  • Καλώντας την τοπική τηλεφωνική γραμμή 12315. Σημειώστε ότι μπορεί να απαιτήσει επιπλέον χρόνο, καθώς τα μονοπώλια συνήθως εξετάζονται απευθείας από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Υποχρεούνται να απαντήσουν από το νόμο.
  • Διαθέσιμο στο διαδίκτυο στη διεύθυνση 12315.cn ↗. Η πλατφόρμα είναι προσβάσιμη μόνο στην ηπειρωτική Κίνα για την αποτροπή κυβερνοεπιθέσεων.

Σαουδική Αραβία

Egypt

Hungary

Colombia

Περού

Επικοινωνήστε Με Αυτές Τις Ομάδες Καταναλωτικών/Ψηφιακών Δικαιωμάτων

Αναφορές

Περίληψη

Άρθρα και Blog

Αντιδράσεις του Τύπου

Απαντήσεις σε Βίντεο

Συζητήσεις

Επίσημη Τεκμηρίωση

Λοιπά

Commun✮rios

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026

Δανίκας & Χανδρινός: Μια παράσταση ιστορικού αναθεωρητισμού με φόντο το Θυσιαστήριο της Καισαριανής

 




Commun✮rios


Η πρόσφατη συνέντευξη του Ιάσονα Χανδρινού στον Δημήτρη Δανίκα σε γνωστή συστημική φυλλάδα, δεν ήταν μια ιστορική αναζήτηση, αλλά μια καλοστημένη παράσταση ιντριγκαδόρικης δημοσιογραφίας και ιστορικής ρηχότητας. 

Από τη μία πλευρά, ο Δανίκας, πιστός στο ρόλο του επαγγελματία προβοκάτορα, στήνει διαρκώς παγίδες, προσπαθώντας να σύρει τη συζήτηση στο επίπεδο του κίτρινου ρεπορτάζ και της ποινικοποίησης της Αντίστασης. 

Από την άλλη, ο Χανδρινός, ένας ιστορικός 42 ετών που θα όφειλε να διακρίνεται για το βάθος της ανάλυσής του, εμφανίζεται είτε να υποκύπτει στην εύνοια των φυλλάδων της δεξιάς, είτε να διακατέχεται από μια ανησυχητική άγνοια. Διαβάζοντάς τον, έχεις την αίσθηση ότι ξεφυλλίζεις έκθεση μαθητή της Β’ Γυμνασίου, γαλουχημένου με τα στερεότυπα των βιβλίων της χούντας και των μετέπειτα αστών συνεχιστών της.

Το πιο θλιβερό βέβαια είναι η κραυγαλέα αντίφαση με το ίδιο του το παρελθόν. Ο Χανδρινός, που κάποτε υπέγραψε μια αξιόλογη μελέτη για την Ο.Π.Λ.Α, φαίνεται σήμερα να ακυρώνει τα ίδια του τα γραπτά. 

Τι μεσολάβησε; 

Η απάντηση κρύβεται μάλλον στην ιδιοτελή ανάγκη για αναγνωρισιμότητα μέσα από τους μηχανισμούς των αστικών ΜΜΕ. Προκειμένου να διατηρήσει το «όνομά» του στην επικαιρότητα και να γίνει αρεστός στους κυρίαρχους κύκλους, θυσιάζει την επιστημονική του εγκυρότητα στο βωμό της ίντριγκας. Εκεί που κάποτε ανέλυε ιστορικά δεδομένα, τώρα υιοθετεί όρους όπως «σκοτεινό σημείο» και «βρώμικη δουλειά», αποκαλώντας προκλητικά «βρώμικη» την τιμωρία των δωσίλογων που αιματοκύλησαν την Αθήνα.

Η «χημεία» των δύο διολισθαίνει σε έναν μεταμοντέρνο κυνισμό: ισχυρίζεται ότι οι 200 πήγαιναν «με χαρά» για εκτέλεση επειδή η ζωή τους είχε «νόημα». Πρόκειται για μια χυδαία ψυχολογικοποίηση μιας συνειδητής πολιτικής θυσίας. Οι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας δεν ήταν θρησκευτικοί φανατικοί σε έκσταση, ήταν μαχητές που εκτελέστηκαν από τους Ναζί επειδή παρέμεναν αλύγιστοι, την ώρα που ο Χανδρινός τους χαρακτηρίζει προκλητικά ως «πειθήνιους» κρατούμενους.

Εκεί όμως που η συνέντευξη διολισθαίνει σε έναν επικίνδυνο ιστορικό αμοραλισμό, είναι όταν ο Χανδρινός υιοθετεί την πιο σκοτεινή «ασφαλίτικη» προβοκάτσια, υπονοώντας ότι το ΚΚΕ άφησε τους 200 να εκτελεστούν για λόγους προπαγάνδας! Με αφορμή τη δραπέτευση του Παρτσαλίδη, ο Δανίκας πετάει το «τυρί» αναρωτώμενος γιατί άφησαν τους άλλους μέσα, και ο Χανδρινός σπεύδει να απαντήσει ότι ο φυλακισμένος κομμουνιστής έχει «μεγάλη αξία σε επίπεδο προπαγάνδας». Πρόκειται για μια βάναυση παραχάραξη της πραγματικότητας που θέλει την ηγεσία του Κόμματος να «επενδύει» στο αίμα των στελέχων της, μια ρητορική που ιστορικά ανήκει στους δήμιους και τους χαφιέδες της Ασφάλειας.

Η ρηχότητα συνεχίζεται όταν παρουσιάζει την Κατοχή ως έναν «αυτοσχεδιασμό» αρχαιολατρών Ναζί, βγάζοντας εντελώς από το κάδρο την ελληνική αστική τάξη και τα Τάγματα Ασφαλείας. Ο Εμφύλιος δεν ήταν ένα «έξυπνο γερμανικό σχέδιο» διχασμού, αλλά η συνειδητή επιλογή του παλιού πολιτικού κόσμου να οπλιστεί από τον κατακτητή. Όταν ο Δανίκας τον «τσιγκλάει» για τον Ζαχαριάδη, ο Χανδρινός αντί να υπερασπιστεί τα δεδομένα για το Νταχάου, αφήνει σκιές για «συνεννοήσεις» και «βόλτες στα γραφεία», τροφοδοτώντας την πιο σκοτεινή πρακτορολογία της δεκαετίας του '50.

Το αποκορύφωμα έρχεται με την απαξίωση του Δεκέμβρη του '44 ως «ένοπλης διαμαρτυρίας» μικροαστών που «φοβήθηκαν να γίνουν θύτες», ενώ ταυτόχρονα υιοθετεί την αντιδραστική θεωρία ότι η Αριστερά «ντύθηκε το ρόλο του θύματος». Είναι ντροπή για έναν ιστορικό να μιλά για «ρόλο θύματος» αναφερόμενος σε δεκάδες χιλιάδες εκτελεσμένους και εξόριστους. Στο τέλος, υποκύπτει πλήρως στο αφήγημα του Δανίκα, αφήνοντας αναπάντητο το κλισέ «ευτυχώς που έχασε το ΚΚΕ», και υποβαθμίζει την ψήφο στο Κόμμα σε έναν απλό «συναισθηματισμό», λες και η πάλη του σήμερα είναι ένα ψυχαναλυτικό τραύμα.

Χανδρινός και Δανίκας θέλουν μια Ιστορία αποστειρωμένη, χωρίς ταξική ουσία, όπου οι 200 της Καισαριανής είναι απλώς «φωτογραφίες προς πώληση στο eBay». Η Καισαριανή και ο Δεκέμβρης όμως δεν είναι «άβολα τραύματα»· είναι τα φωτεινά ορόσημα ενός λαού που δεν έσκυψε το κεφάλι. Όσο κι αν κάποιοι πασχίζουν να τα θάψουν κάτω από ιντριγκαδόρικες ερωτήσεις και παιδαριώδεις αναλύσεις επιπέδου Γυμνασίου για να εξυπηρετήσουν την καριέρα τους, η αλήθεια παραμένει αλώβητη: 

Η Καισαριανή δεν ήταν ένα επικοινωνιακό σύμβολο, αλλά η κορυφαία στιγμή μιας συνειδητής σύγκρουσης με τον φασισμό, την οποία το ΚΚΕ καθοδήγησε με το αίμα των καλύτερων παιδιών του. Η Ιστορία δεν είναι "εναλλακτικό σενάριο" για να παίζουν οι αναθεωρητές, αλλά η ζωντανή παρακαταθήκη ενός λαού που, όταν αποφασίζει να γίνει θύτης της μοίρας του, δεν τον σταματούν ούτε οι δήμιοι, ούτε οι κονδυλοφόροι τους.
Commun✮rios

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

«Το Τραγούδι των Περιορισμένων»

 Ροζάνα Κόντε

Περιορισμένος στην Πόντσα

 

Κατά τη διάρκεια των μακρών μηνών και ετών κατά τα οποία οι πολιτικοί εξόριστοι αναγκάστηκαν να ζήσουν στην Πόντσα, ενώ ήταν αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά προβλήματα, ποτέ δεν χαλάρωσαν την επαγρύπνησή τους στον αγώνα τους ενάντια στον φασισμό και πάντα προέβαλαν τον εαυτό τους σε μελλοντικά σχέδια στα οποία η βεβαιότητα της νίκης δεν τους εγκατέλειψε ποτέ.

Απόδειξη αυτού είναι οι στίχοι ενός τραγουδιού με τίτλο «Στο βιβλίο, στο άροτρο, στο σφυρί», του οποίου ο συγγραφέας είναι άγνωστος με βεβαιότητα, αλλά το οποίο αποδίδεται στον Έτζιο Ταντέι, έναν ελευθεριακό κομμουνιστή από το Λιβόρνο, ο οποίος ήταν περιορισμένος στο νησί μας από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1935 και ο οποίος αργότερα έγινε συγγραφέας.

Έτζιο Ταντέι 1895-1956

Έτζιο Ταντέι
1895-1956

Το κείμενο ανακτήθηκε από δύο ερευνητές, τον Φαλαβόλτι και τον Λεονάρλο Σετιμέλι, ο δεύτερος δημοσιογράφος, μουσικολόγος και τηλεοπτικός σκηνοθέτης, καθώς και επικεφαλής τη δεκαετία του 1970, ως τραγουδιστής και ηθοποιός, του μουσικού συγκροτήματος «Canzoniere Internazionale».

Το παρέλαβαν από τη Λίνα Αντονέλι, κόρη του Βιρτζίλιο Εγίστο Αντονέλι, ενός αναρχικού από το Λιβόρνο που περιορίστηκε πρώτα στο Βεντοτένε και στη συνέχεια στην Πόντσα, από όπου έφυγε στις 24 Ιανουαρίου 1936. Η Λίνα άκουγε συχνά τον πατέρα της να το τραγουδάει και θυμόταν τους στίχους.

Virgil Egisto Antonelli 1904-1982

Virgil Egisto Antonelli
1904-1982

Οι δύο ερευνητές, στη συλλογή τους με σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά τραγούδια, το συμπεριέλαβαν με τον τίτλο Canto dei confinati και άλλαξαν μια λέξη στον πρώτο στίχο, αντικαθιστώντας το άροτρο με το δρεπάνι , το οποίο ταίριαζε περισσότερο σε σοσιαλιστές και κομμουνιστές.

Όταν εργαζόμαστε με προφορική μνήμη, μπορεί κανείς να συναντήσει διαφορετικές παραλλαγές και οι Σετιμέλι και Φαλαβόλτι δεν αποτέλεσαν εξαίρεση: βρήκαν δύο άλλες στροφές οι οποίες, αυτή τη φορά, υποδείχθηκαν από έναν άλλο αναρχικό από το Λιβόρνο, τον Νέλλο Μαλακάρνε, ο οποίος ήταν περιορισμένος στην Πόντσα από τις 2 Ιουνίου 1933 έως τις 6 Σεπτεμβρίου 1939.

Leoncarlo Settimelli 1937-2011

Leoncarlo Settimelli
1937-2011

Τώρα, αν οι στίχοι αποδίδονταν στον Ταντέι ως μελλοντικό συγγραφέα, ο Νέλλο πιθανότατα συνέβαλε στη μουσική, καθώς έψαχνε στίχους και παρτιτούρες, όπως λέει ένας άλλος εγκλωβισμένος, ο Ουμπέρτο ​​Γκρέιτι από την Τεργέστη, σε μια επιστολή προς τη σύζυγό του, όπου της ζητά να τους πάρει από κάποιους συγγενείς και να τους φέρει στην Πόντσα όταν θα πήγαινε εκεί επειδή «ο Μαλακάρνε είναι εδώ που μου τα ζητάει πάντα [σ.σ. τραγούδια] και άφησα να του ξεφύγει μια μισή υπόσχεση για να τον ικανοποιήσω» .

Η ταυτόχρονη παρουσία των τριών αναρχικών από το Λιβόρνο, οι οποίοι γνωρίζονταν καλά μεταξύ τους, υποδηλώνει ότι είναι πολύ πιθανό το τραγούδι να προέρχεται από την Πόντσα και να το έφεραν μαζί τους στην πατρίδα τους αργότερα.

Εδώ είναι οι στίχοι όπως τους μετέφερε η Λίνα Αντονέλι και αμέσως μετά τις στροφές που υπαγόρευσε ο Μαλακάρνε.

Στο βιβλίο, στο άροτρο, στο σφυρί,
η τυραννική αστική τάξη μας έσκισε
τις χειροπέδες από τους καρπούς και μας εξόρισε σε μια βάρκα
σε ένα μακρινό νησί.
Και τώρα στεκόμαστε γαλήνια στον ύφαλο
, σταθεροί στο πνεύμα και με περήφανο μέτωπο.

Θα
χρειαστεί μόνο να υφάνουμε μια σημαία και μια θέληση.
Είμαστε αναγκασμένοι για μια ιδέα,
αλλά ιππότες της ανθρωπότητας.

Είμαστε εγκληματίες και ένοχοι που έχουμε εκδιώξει
τον λόγο της πίστης και της αγάπης.
Το σύνθημά μας είναι ένα τολμηρό πρόγραμμα:
«στον καθένα τον καρπό του κόπου του».
Αυτό είναι το όνειρο, η φρικτή τρέλα,
αυτή η ιερή ουτοπία του ισχυρού.

Θα
χρειαστεί μόνο να υφάνουμε μια σημαία και μια θέληση,
είμαστε αναγκασμένοι να αγωνιστούμε για μια ιδέα
αλλά είμαστε ιππότες της ανθρωπότητας.

Και όταν την αυγή της πολυαναμενόμενης ημέρας
το λευκό πανί σαλπάρει,
θα δώσουμε στους αγαπημένους μας ένα ανταποδοτικό φιλί
, και στην αγκαλιά μας οι καρδιές μας θα χοροπηδήσουν.
Και τώρα και για πάντα, εμείς οι άθλιοι όχλοι
θα πολεμήσουμε αυτή την πικρή μάχη.

Θα
χρειαστεί μόνο να υφάνουμε μια σημαία και μια διαθήκη,
μας αναγκάζει μια ιδέα,
αλλά είμαστε ιππότες της ανθρωπότητας.

Στίχοι του Μαλακάρνη:

Πόσες φορές έχω κλάψει και ντρέπομαι
για τον πόνο μου,
τώρα ξυπνάω από ένα κακό όνειρο
και σε βλέπω στην κακία σου;

Αλλά τώρα και πάντα για τη μεγάλη μάχη
θα καταστρέψουμε το άθλιο πλήθος
που πρέπει να νικήσουμε
για το ιδανικό και για την ελευθερία,
είμαστε αναγκασμένοι από μια ιδέα,
αλλά ιππότες της ανθρωπότητας.

 

Maria Torrigiani και Apolide Ensemble Στο βιβλίο, στο άροτρο και στο σφυρί (τραγούδι των περιορισμένων) διασκευές του Marco Del Giudice απόσπασμα από το CD Το άσπρο πανί που θα σαλπάρει το κύμα




Ιστορία του Τραγουδιού των Περιορισμένων της Ούστικα 1927 Στο άλμπουμ «Canti dei Lager» του Sergio Liberovici υπάρχει μια ηχογράφηση που ερμήνευσε ο Silverio Pisu το 1966. Στο κείμενο εμφανίζεται ένα άλλο τραγούδι γνωστό ως «Al libro, all'aratro ed al martello» που εκδόθηκε από τους Catanuto και Schirone στον τόμο «Il canto anarchico in Italia», του οποίου η μελωδία είναι παρμένη από ένα τραγούδι του 1920 που τραγούδησε ο τενόρος Cav.Elpidio Gaiotto με τίτλο «Mamma non l'amo più» (Υπάρχει ακόμα στο YouTube). Το τραγούδι των Περιορισμένων της Ούστικα 1927 που ερμήνευσε ο Coro Ingrato βασίζεται στη μελωδία του «Canto dei malfattori», καθώς στο έντυπο υλικό που κατασχέθηκε εκείνη την εποχή από τον αναρχικό Boldrini και κατέληξε στα Κεντρικά Κρατικά Αρχεία, ο συγγραφέας είχε σαφώς υποδείξει ότι η μελωδία που συνόδευε το κείμενο ήταν ακριβώς το Canto dei Malfattori. Ο Αντόνιο Γκράμσι εξορίστηκε στην Ούστικα το 1927, το 1926, αλλά παρέμεινε εκεί μόνο για 44 ημέρες. Ένα αντίγραφο αυτού του εγγράφου φυλάσσεται στο αρχείο της FAI στο Μιλάνο, στη Vialle Monza.
 

«ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΟΡΓΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ. ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΛΑΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗ. ΑΛΛΑ ΑΝ ΗΤΤΗΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ, ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΟΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΥΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΥΡΑΖΟΥΜΕ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ ΟΥΤΕ ΜΑΣ ΛΥΓΙΖΕΙ. Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ, Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΕΠΑΝΕΝΣΩΜΑΤΩΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΙΟ. ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ ΠΟΥ ΦΛΕΓΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΔΥΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ ΤΗΣ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΘΑ ΤΟ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ. ΠΡΟΣΚΑΛΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ...ΕΓΩΤΗ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ. ΠΡΟΣΚΑΛΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΓΩΤΗ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ».





Commun✮rios

Από τον Όρκο στον Χίτλερ στη Συνταξιοδότηση: Η Ιστορική Αντίφαση της Κρατικής Συνέχειας και ο «Αποχρωματισμός» της Καισαριανής

 


Commun✮rios


Οι Ορκοι της Κατοχής και η Ιστορική Αλήθεια



Ο Ορκος των Ταγμάτων Ασφαλείας (1943):


«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω τυφλώς εις τας διαταγάς του Ανωτάτου Αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ... Γνωρίζω καλώς ότι διά πάσαν αντίρρησιν προς τας διαταγάς μου, θέλω τιμωρηθή παρά των Γερμανικών Στρατιωτικών Νόμων.»


Ο Ορκος των μαχητών του ΕΛΑΣ:



«Ορκίζομαι ότι θα αγωνιστώ έως την τελευταία ρανίδα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση, την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Πατρίδας. Για την περιφρούρηση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και την αποκατάσταση και τον σεβασμό των λαϊκών ελευθεριών.»





Η σύγκριση των παραπάνω όρκων δεν αποτελεί απλώς μια φιλολογική άσκηση, αλλά την αδιαμφισβήτητη απόδειξη μιας βαθιάς ιστορικής αντίφασης που διατρέχει το ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα.

Μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής, παρατηρούμε μια απεγνωσμένη επικοινωνιακή προσπάθεια να παρουσιαστούν οι ήρωες αυτοί ως «αποστειρωμένοι» πατριώτες, αποσιωπώντας πλήρως την κομμουνιστική τους ταυτότητα.

Η αντίφαση αυτή καθίσταται εξόφθαλμη αν αναλογιστούμε ότι το ίδιο κράτος, το οποίο σήμερα δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ιδεολογία των θυμάτων της Καισαριανής, επί δεκαετίες αναγνώριζε ως εθνικά ωφέλιμη την υπηρεσία των θυτών τους.

Οι Ταγματασφαλίτες ως κρατικοί λειτουργοί εντάχθηκαν στον διοικητικό ιστό της χώρας, καθώς το μετεμφυλιακό κράτος φρόντισε να τους ενσωματώσει πλήρως. Με διατάξεις όπως ο Ν. 971/1949, η πολιτεία αναγνώρισε ως «εθνική αντίσταση» μόνο δεξιές ή μη εαμικές οργανώσεις (π.χ. ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ), αποκλείοντας το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Παράλληλα, με μεταγενέστερες ρυθμίσεις, κυρίως κατά την περίοδο της δικτατορίας μέσω του Ν.Δ. 179/1969, δόθηκε η δυνατότητα σε όσους υπηρέτησαν στα Τάγματα Ασφαλείας να προσμετρήσουν εκείνο το διάστημα ως συντάξιμο χρόνο.

Η θεσμική επιβράβευση της συνεργασίας με τον κατακτητή ολοκληρώθηκε μέσα από τη νομιμοποίηση της προϋπηρεσίας τους στο Δημόσιο και τον Στρατό, την ίδια στιγμή που οι πραγματικοί αντιστασιακοί οδηγούνταν στις εξορίες.

Αυτή η «ιδιαιτερότητα» της Ελλάδας επισφραγίστηκε με την παρωδία των δικών των δοσιλόγων. Ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη οι συνεργάτες των Ναζί τιμωρήθηκαν παραδειγματικά, στην Ελλάδα οι περισσότερες καταδίκες των ειδικών δικαστηρίων δοσιλόγων είτε μετατράπηκαν σε ελαφρές ποινές είτε απονεμήθηκαν χάριτες μέσα σε ελάχιστα χρόνια.

Η πιο μελανή σελίδα αυτής της κρατικής συνέργειας γράφτηκε με την παράδοση των πολιτικών κρατουμένων στους κατακτητές. Οι 200 της Καισαριανής ήταν δεσμώτες της Ακροναυπλίας και των φυλακών της 4ης Αυγούστου, τους οποίους το ελληνικό κράτος αρνήθηκε να απελευθερώσει και παρέδωσε στους Ναζί.

Τίποτα όμως δεν φωτίζει περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στον πραγματικό πατριωτισμό και τον κρατικό δοσιλογισμό όσο η στιγμή που το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου πάγωσε στο άκουσμα του ονόματος του Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Οταν ο διοικητής Φίσερ του πρόσφερε χάρη, ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί αν δεν απελευθερώνονταν και οι υπόλοιποι 199.

Παραδίδοντας τη σφυρίχτρα και τα χαρτιά του στον διερμηνέα Θανάση Μερεμέτη, τα λόγια του αποτελούν την απόλυτη παρακαταθήκη:

«Θανάση, μη ξεχνάς ποτέ πως είσαι Ελληνας κρατούμενος και εξυπηρετείς Ελληνες αγωνιστές. Να είσαι πάντα καλός και μαλακός μαζί τους. Στο πρόσωπό σου αποχαιρετώ όλους. [...] Στα χέρια σου τους εμπιστεύομαι. Στάσου πάντα καλός. Εχε γεια!»


Χρειάστηκε να φτάσουμε στον Νόμο 1285/1982 για να αναγνωριστεί η Εθνική Αντίσταση στην ολότητά της. Μέχρι τότε, η επίσημη ιστορία θεωρούσε «εθνικό χρόνο» την προδοσία και «ποινικό αδίκημα» την αντίσταση.

Σήμερα, η προσπάθεια να παρουσιαστούν οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής ως «αποστειρωμένοι» πατριώτες αποτελεί μια δεύτερη εκτέλεση της μνήμης τους και μια ακόμη ιστορική πρόκληση. Πρόκειται για εκείνους τους αγωνιστές που το κράτος παρέδωσε σιδηροδέσμιους στους Ναζί, όταν για μισό αιώνα το ίδιο σύστημα θεωρούσε «νόμιμη υπηρεσία» την πίστη στον όρκο του Χίτλερ.

Ο όρος «πατριώτης» δεν είναι μια κενή περιεχομένου λέξη. Ανήκει ιστορικά και εκ του αποτελέσματος σε εκείνους που υπερασπίστηκαν την πατρίδα με το αίμα τους, την ώρα που η αστική τάξη προήγαγε τους ταγματασφαλίτες.

Οι 200 της Καισαριανής δεν εκτελέστηκαν ως αφηρημένα σύμβολα, αλλά ως Συνειδητοποιημένοι Κομμουνιστές Πατριώτες, δίνοντας νόημα στις λέξεις που άλλοι προσπάθησαν να εξαγοράσουν με συντάξεις δοσιλογισμού.



Ταγματασφαλίτες και χωροφύλακες οδηγούν αιχμάλωτους αντιστασιακούς στο Χαϊδάρι το 1944



Commun✮rios
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Communarios Logo